Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Καταρχήν υπήρχε η ιδέα για μια παράσταση. Και η ιδέα ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που θα δείτε (η είδατε αν είστε από αυτούς που διαβάζουν το πρόγραμμα μετά την παράσταση όπως εγώ που φοβάμαι ότι κάπου θα γράφει το τέλος). Ήταν μια πολύ καλή ιδέα, πειραματική και εργαστηριακή, τόσο ενδιαφέρουσα, όσο ανόητη και βαρετή. Έτσι σύντομα εγκαταλείφθηκε και μείναμε χωρίς ιδέα, τέσσερις ηθοποιοί και ένας που έκανε τον σκηνοθέτη και προσπαθούσε να κάνει ότι ξέρει τι του γίνεται. Αλλά η επιθυμία για μια παράσταση συνέχιζε να υπάρχει και οι αυτοσχεδιασμοί συνέχιζαν.

Υπάρχει ένα πολύ ωραίο πράγμα με το θέατρο. Είναι νομίζω στο έπακρο η τέχνη της αλήθειας. Τίποτα δεν μοιάζει πιο άσχημο και αταίριαστο από το ψέμα, όπως και τίποτα δε μοιάζει πιο φυσικό και όμορφο από την αλήθεια.Και η αλήθεια   με αυτή   την ομάδα ήταν
ότι τελικά δεν ήμασταν τίποτα παραπάνω από πέντε ανθρώπους που ήθελαν να πουν μια ιστορία. Και μετά ήρθε και ένας έκτος. Και ω εκ του θαύματος μια ωραία ημέρα, προέκυψε και μια ιστορία που έμοιαζε ότι μπορούσε να είναι ωραίο να ειπωθεί.

Σε αυτή την ομάδα υπάρχουν τρεις άνθρωποι γύρω στα τριάντα και άλλοι τρεις γύρω στα είκοσι. Και όσο μιλούσαμε για τη ζωή και την τέχνη και όλα αυτά που συζητάς όλη την ώρα όταν μπλέκεις με το θέατρο συνειδητοποιούσα ότι αυτή η δεκαετία, από τα είκοσι στα τριάντα, περνάει τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνεις να αλλάξεις όσο θα έπρεπε. Πολύ σύντομα, από ένας άνθρωπος χωρίς ευθύνες και με βασικό σκοπό του τη μόρφωση και τη διασκέδαση πρέπει να μετατραπείς σε κάποιον που είναι έτοιμος να πάρει νηφάλια όλες τις μεγάλες αποφάσεις της ζωής. Και συνήθως τα σκατώνεις. Γιατί;

Έτσι προέκυψε το έργο μας. Με όχημα το πιο προσιτό από όλα, τον έρωτα. Δεν είναι μια πρωτότυπη ιστορία, ούτε μια ιστορία με έξυπνες ανατροπές. Είναι μια ιστορία για την νοσταλγία της πρώτης νεότητας, του πρώτου έρωτα, για τη φιλία, για τη μοναξιά, για τη συντροφικότητα, για τα όνειρα που χάνονται και δημιουργούνται. Με λίγα λόγια για αυτά που μιλούν τα τραγούδια.

Είναι λίγο περίεργο να γράφεις για το έργο σου και την παράστασή σου οπότε σταματάω με αυτό: Αν υπάρχει ένας καλός λόγος για να δει κανείς αυτή την παράσταση είναι το ότι περιλαμβάνει μέσα εμάς που την φτιάξαμε με όσο γίνεται μεγαλύτερη ειλικρίνεια. Τις ιστορίες μας, τα λάθη μας, τις ελπίδες μας, τον τρόπο που μιλάμε, τη χαζομάρα μας, τους φόβους μας. Και αν η τέχνη του να τα μεταφέρουμε στη σκηνή δε μας πρόδωσε εντελώς, μπορεί να περιλαμβάνει λίγο και εσάς.


Γιάννης Δούμος